Οι πιέσεις κάποιων εργοδοτών Τύπου και των διαφημιστών έπιασαν τόπο. Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στις «πύλες» του Διαδικτύου θα συνεχίσουν να μην ασφαλίζονται στον ασφαλιστικό τους φορέα, το ΤΣΠΕΑΘ, και το Ταμείο των δημοσιογράφων θα συνεχίσει να χάνει την εισφορά από τις διαφημίσεις που αντιστοιχεί στην εργοδοτική εισφορά, την οποία δεν καταβάλλουν οι εκδότες.

Ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος απέσυρε ξαφνικά το άρθρο 67, με το οποίο αντιμετωπιζόταν το πρόβλημα με τα μέσα ενημέρωσης ηλεκτρονικής διανομής. Οι αντιδράσεις του δημοσιογραφικού κόσμου αποδείχθηκαν πολύ αδύναμες μπροστά στη δύναμη των εργοδοτών και των διαφημιστών και την επιρροή τους στον υπουργό. Ποιες οι συνέπειες; Σε λίγα χρόνια και το, εύρωστο κάποτε, Ταμείο των δημοσιογράφων θα κινδυνεύσει να μετατραπεί σε προβληματικό, επειδή ο κ. Λοβέρδος δεν θέλει να χαλάσει το χατίρι κάποιων εκδοτών και επιβραβεύει την εισφοροδιαφυγή. Κατά τα άλλα, ο υπουργός προσπαθεί να σώσει τα ασφαλιστικά ταμεία.

Με αφορμή δημοσιεύματα για λίστες δημοσιογράφων που ταξιδεύουν με τραπεζική χορηγία και άλλων που φέρονται ότι χρηματίστηκαν από εταιρεία δημοσίων σχέσεων, το δ.σ. της ΕΣΗΕΑ θυμήθηκε και θυμίζει τη Δεοντολογία, εκδίδοντας την ακόλουθη ανακοίνωση:

"Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. ε' Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, ο δημοσιογράφος οφείλει:

'Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται οποιεσδήποτε παροχές σε χρήμα και είδος, που θίγουν την αξιοπιστία και την αξιοπρέπειά του και επηρεάζουν την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του'.

Όχι διορισμός διοίκησης και ακυβερνησία

Στη Γενική Συνέλευση είναι βέβαιον ότι θα τεθεί θέμα παραίτησης των μελών ή μελών του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, προκειμένου να οδηγηθεί ο κλάδος σε εκλογές, όπως είχε συμφωνηθεί κατά τη συγκρότηση του Συμβουλίου σε σώμα στις 13 Ιανουαρίου 2010. Στη λύση αυτή φτάσαμε  μετά από πρόταση της Δημοσιογραφικής Ενότητας, που διατυπώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009. Μεσολάβησαν και άλλες ατελέσφορες προτάσεις  απεγκλωβισμού  από το αδιέξοδο  και στις 11 Ιανουαρίου 2009 ζητήσαμε «την παραίτηση και των 11 μελών του  Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ – ή τουλάχιστον 6 εξ αυτών –, ούτως ώστε ο κλάδος να οδηγηθεί σε εκλογές για ξεπεραστεί το οκτάμηνο αδιέξοδο της ακέφαλης  και υπολειτουργούσας Ένωσης Συντακτών. Και πρέπει να παραιτηθούν 6, ώστε με τους 5 εναπομένοντες να μην υπάρχει απαρτία για να λειτουργήσει το Συμβούλιο και να εκλέξει προεδρείο μειοψηφίας».
Έτσι έγινε δεκτή η αρχική πρόταση να συγκροτηθεί προεδρείο που θα οδηγήσει τον κλάδο συντεταγμένα σε εκλογές – και όχι με διορισμένη διοίκηση -, ύστερα από έγκριση και απόφαση Γενικής Συνέλευσης.

Σε ενημερωτική συγκέντρωση μετατράπηκε τελικά η προγραμματισμένη για την Τετάρτη 26 Μαΐου ετήσια τακτική γενική συνέλευση του ΕΔΟΕΑΠ.  Αιτία η έλλειψη απαρτίας, αφού παρά το γεγονός ότι ήταν η τελευταία προσπάθεια σύγκλησης, έπρεπε να συγκεντρωθούν τουλάχιστον 902 υπογραφές. Και στο θέατρο - ... που θα γινόταν η συνέλευση - δεν μαζεύτηκαν πάνω από 640 θεατές.

Στο πλαίσιο της ενημέρωσης, έγινε γνωστό πως ο ΕΔΟΕΑΠ προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον της απόφασης  του υπουργείου Απασχόλησης  με την οποία ζητείται - σε εφαρμογή του νόμου Πετραλιά -  η απόδοση του 10% των εισπράξεων της «οιονεί εργοδοτικής εισφοράς», του αγγελιοσήμου, υπέρ του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών,  γνωστού και ως ΑΚΑΓΕ.

Νέα προσπάθεια σύγκλησης γενικής συνέλευσης, μπορεί να γίνει ύστερα από ένα μήνα.

Θυμάστε πόσο ωραία ήταν τα πράγματα πριν ακριβώς έναν χρόνο; Η, τουλάχιστον, έτσι φαινόταν στις εφημερίδες και στα δελτία των οκτώ. Εντάξει! Υπήρχαν σκάνδαλα. Για πρώτη φορά τέλειωσε απροειδοποίητα μια σύνοδος της Βουλής και το χαρτί θυροκολλήθηκε κυριολεκτικά νύχτα. «Νόμιμο πραξικόπημα» το χαρακτήρισε η εφημερίδα «Έθνος», «Λούφα και παραγραφή» χαριτολόγησε η «Ελευθεροτυπία», «Η ΝΔ ξεπλένει καλύτερα» χλεύασε το «Θέμα». Οι πιο σοβαρές είχαν στην πρώτη τους σελίδα πιο θεωρητική προσέγγιση στο θέμα της εβδομάδας. «Κόμματα, όμηροι σκανδάλων» έγραφε στον πρώτο της τίτλο η «Καθημερινή». «Σύγκρουση χωρίς όρια», έλεγε «Το Βήμα». Υπήρχαν κι άλλες προσεγγίσεις στην επικαιρότητα, όπως της «Αυριανής» που προεξοφλούσε: «Χάνει το παιγνίδι ο Γιώργος». Ή της «InPress» -μίας από τις πολλές άγνωστες εφημερίδες που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια-, η οποία μας πληροφορούσε «Ακούραστος ο Καραμανλής τον τελευταίο καιρό».

Μπορεί να μοιάζει ότι πέρασαν χρόνια, αλλά αυτοί οι τίτλοι βρίσκονταν στο περίπτερο ακριβώς πριν έναν χρόνο, στις 10 Μαΐου του 2009. Πώς φτάσαμε λοιπόν σε 365 μέρες στη χρεοκοπία; Και, κυρίως, γιατί φτάσαμε τόσο ανέμελοι; Και για να το πούμε πιο συντεχνιακά: πώς κατάφεραν τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να χάσουν τη μεγαλύτερη είδηση της Μεταπολίτευσης; Γιατί δεν προειδοποιήσαμε την κοινωνία για τα επερχόμενα δεινά;

Το 88,8% όσων πήραν μέρος στην ψηφοφορία της ιστοσελίδας μας, απάντησαν «Nαι, να γίνει ασφαλιστικά ισότιμη με τις εφημερίδες η απασχόληση στα portals και τα ειδησεογραφικά sites, ώστε οι εργαζόμενοι να εγγράφονται σε ΕΣΗΕΑ-ΕΔΟΕΑΠ και ταυτόχρονα να διεκδικήσουμε αγγελιόσημο από τις διαφημίσεις στα ΜΜΕ ηλεκτρονικής διανομής.