«Πρέπει να ξαναγραφτεί η ιστορία για το τι είναι ΜΜΕ, τι είναι δημοσιογραφία και ποιος είναι δημοσιογράφος. Πρέπει οι  υποχρεώσεις και τα δικαιώματα να είναι σαφή και απαραβίαστα. Πρέπει η δεοντολογία να είναι  ευαγγέλιο και η αξία της υπογραφής παράσημο στο πέτο του κάθε δημοσιογράφου», υπογράμμισε ο Βασίλης Βασιλόπουλος, εκπρόσωπος της Δημοσιογραφικής Ενότητας στο Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ, στην ημερίδα που πραγματοποίησε η Ομοσπονδία την Πέμπτη 10/12.
Κι ακόμη, τόνισε: «Μόνον με συνολική προσέγγιση και ευρεία οπτική γωνία,  θα καταφέρουμε να θωρακίσουμε το ασφαλιστικό μας σύστημα και το αγγελιόσημο. Αυτό προϋποθέτει όμως ότι θα εγγράψουμε μέλη στις οικείες Ενώσεις όλους τους συναδέλφους που μπορούν στο πρώτο εξάμηνο της εργασιακής τους ζωής να πιστοποιήσουν ότι έχουν σχέση εργασίας σε εκδοτική επιχείρηση και μπορούν να γίνουν δόκιμα μέλη. Νέο εργασιακό μοντέλο σταθερής απασχόλησης με σχέση εργασίας και κατάργηση του εργολαβικού μπλόκ. ΙΚΑ και ΤΕΒΕ δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοσιογραφία».
Θέμα της ημερίδας ήταν οι εργαζόμενοι που αμείβονται με «μπλοκάκια», με δελτία παροχής υπηρεσιών, που δουλεύουν με ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τα διαδικτυακά Μέσα Ενημέρωσης.
Στις εισηγήσεις και τις παρεμβάσεις που έγιναν αναδείχτηκε το πρόβλημα των εργασιακών σχέσεων. Αναφέρθηκε ότι πάνω από 850.000 εργαζόμενοι δουλεύουν με ελαστικές σχέσεις εργασίας (ημιαπασχολούμενοι, «μπλοκάκια», συμβασιούχοι κ.ά.).

Πέρα από τους περίπου 1.400 συμβασιούχους όλων των ειδικοτήτων της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, έγινε ιδιαίτερη αναφορά στη «μαύρη εργασία», στον εργασιακό μεσαίωνα που υπάρχει στους χώρους των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης, όπου ένας εργαζόμενος μπορεί να δουλεύει ακόμη και σε 4-5 επιχειρήσεις του ίδιου εργοδότη με «ψίχουλα» και ανασφάλιστος.

Στην εισήγησή του, ο Β. Βασιλόπουλος είπε:
«Είμαστε η δημοσιογραφική γενιά που είδε κοσμογονίες να συντελούνται. Πολιτικές, οικονομικές και κατά κύριο λόγο κοινωνικές μεταβολές που άλλαξαν δραματικά την εικόνα του κόσμου. Μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο, τα ελληνικά ΜΜΕ υπέστησαν μεταβολές στη δομή τη φύση και τη λειτουργία τους.
Οι αλλαγές ήταν τόσο μεγάλες και έρχονταν με τέτοιο ρυθμό που οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να εμπεδώσουν. Έτσι εξηγείται γιατί  ότι στην πολιτισμένη Ελλάδα της Δύσης, ο κλάδος που μαστίζεται σήμερα περισσότερο από τις νέες τεχνολογίες είναι ο δημοσιογραφικός.
Ξεκίνησε με τρύπια παντελόνια και με πάθος να ελέγξει την εξουσία, διολίσθησε στα πολιτικά πάθη προ τριακονταετίας, χόρεψε ταγκό με την εξουσία μετά το 1981 και εσχάτως υποκρίνεται τον εργολάβο, τον εφοπλιστή, το φαρμακοβιομήχανο. Στην πορεία αυτή άφησε τη γραφομηχανή, το χαρτί και το μολύβι για την νηπιακή πληροφορική και εν μία νυκτί πέρασε στο διαδίκτυο.  
Σήμερα το ίντερνετ είναι ο χώρος εργασίας για σχεδόν όλους τους δημοσιογράφους. Το συναντά κανείς παντού στην καθημερινότητα του συντάκτη. Πρώτα από όλα δουλεύει μπροστά από μια οθόνη. Στέλνει τα κομμάτια του με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Αντλεί πληροφορίες από διαδικτυακές πηγές, το τηλέφωνό του είναι υπερμηχάνημα που του επιτρέπει την πλοήγηση. Επίσης αναρτά  την πνευματική του εργασία στο ενημερωτικό site και πολλαπλασιάζει τους αναγνώστες του, του υποκλέπτουν την πνευματική εργασία μέσα από το διαδίκτυο...Ακόμη και εάν είναι εργαζόμενος σε new media μπορεί με καμάρι να επιβεβαιώσει το συντακτικό του ταλέντο, ακούγοντας από κάποιο ρ/σ την κλόπυράιτ είδησή του.
Το ίντερνετ είναι και ο χώρος που επιχειρούν πλέον οι εκδότες. Είναι και ο χώρος που οι διαφημιστές πετυχαίνουν αυτό που ζητούσαν μια ζωή. Το κατά παραγγελίαν του μπράντ ρεπορτάζ. Είναι ο χώρος της φορο- και εισφορο-αποφυγής. Είναι ο χώρος της κεκαλυμμένης ασυδοσίας που αποκαλείται από τους κολόμβους του κέρδους ως ελεύθερη ζώνη.
Είναι όμως η πηγή του κακού ή απλώς η έλλειψη κανονιστικού πλαισίου επιτρέπει την απαξίωση του δημοσιογράφου και γίνεται αφορμή για απομείωση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων του;

ΟΧΙ, δεν είναι η πηγή του κακού. Είναι το νέο μεγάλο στοίχημα για όλους. Για τους εκδότες που μπορούν να αντιμετωπίσουν την κρίση αλλά αντί για εγκυρότητα και υπογραφές με αξία, επιδιώκουν κέρδη ευτελίζοντας τη δημοσιογραφική ύλη, εκβιάζοντας την εκάστοτε εξουσία, ρουφώντας κάθε ευρώ από το εργασιακό κόστος. Σπέρνουν παντού μπλοκάκια και επιδιώκουν την υπερσυγκέντρωση ξεπερνώντας τις σημερινές φόρμες αν και υποκρίνονται ότι η διαδικτυακή διανομή δεν αφορά λειτουργία ΜΜΕ. Λίγο ή πολύ στο dna του εκδότη έχει μπει και η σπείρα του τυχοδιωκτισμού από τα πολλά ρεσάλτα εφοπλιστών, εργολάβων, εκβιαστών, φαρμακοβιομηχάνων, μεγαλοεπιχειρηματιών της περιφέρειας και άλλων της βιοποικιλότητας των νεόπλουτων εκδοτών.
Το ίντερνετ είναι το νέο μεγάλο στοίχημα και για τους συντάκτες που όντας εύκολα προσαρμόσιμοι στις νέες τεχνολογίες αντιμετώπισαν εξαρχής αυτή τη μορφή διανομής σαν ένα συμπληρωματικό εισόδημα με μπλοκάκι και σήμερα αναγκαστικά αντιδρούν στα τετελεσμένα. Για τους διαφημιστές που βρήκαν το νέο Ελντοράντο αφού πέρασαν από κάθε παράθυρο και πόρτα του τρύπιου και ατελούς νομοθετικού πλαισίου, αρνήθηκαν ότι τους υποχρεώνει και ανακάλυψαν μαζί με τον κύριο Προκόπη Παυλόπουλο το δικό τους αγγελιόσημο.. Για τις ίδιες τις εκδόσεις new media το μέλλον των οποίων , δηλαδή η εξάπλωσή τους και ιδίως η ταχύτητας της εξάπλωσης αυτής, υπονομεύεται από τη λογική της υπερσυγκέντρωσης που επιδιώκουν.
Πριν λίγα χρόνια ήταν θέμα γοήτρου και στάτους για ορισμένους εκδότες να συμπληρώσουν την εικόνα της εκδοτικής τους επιχείρησης με ένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και σύντομα με ένα πρωτόγονο site που μάλλον τους δυσφημούσε.
Γρήγορα περάσαμε στην πλήρη μεταφορά της δημοσιογραφικής ύλης στα site των παραδοσιακών μέσων με τα ίδια λογότυπα και συναλλαγές  στα ίδια λογιστήρια και εγγραφές αναλυτικής λογιστικής στα ίδια βιβλία. Δειλά δειλά έκαναν την εμφάνισή τους και αμιγή ηλεκτρονικά μέσα στο διαδίκτυο κατά δήλωση δε του εκδότη τους συνιστούσαν ηλεκτρονικές εφημερίδες.
Η επόμενη φάση ήταν να διαμορφωθεί μια νέα βάση ΜΜΕ. Τα new media τα οποία εύκολα μπορεί να δει κανείς ότι είναι τα πόρταλ των κάθετων μονάδων των εκδοτικών οίκων και οι αυτοπροσδιοριζόμενες επιχειρήσεις ηλεκτρονικών ΜΜΕ στο ίντερνετ, όπως τουλάχιστον δηλώνονται στην εφορία για να εισπράττουν διαφήμιση. Με την πλεονεκτική συμπερίληψη σε μία μορφή διανομής όλων των υπολοίπων μορφών διανομής άρχισαν να υπεραντλούν διαφήμιση η οποία άγγιξε ύψη ρεκόρ στις δυο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Ανοίγει κανείς ένα πόρταλ και βλέπει τηλεόραση, βίντεο ον ντημάντ, ακούει ραδιόφωνο και κατά παραγγελία συνεντεύξεις , διαβάζει εφημερίδα και κάθε λογής περιοδικά. Νέες συσκευές υποστηρίζουν αυτές τις λειτουργίες. Τα νέα κινητά τηλέφωνα τείνουν να γίνουν με την οθόνη τους η μικροεκδοχή ενός new media , το ηλεκτρονικό βιβλίο, τα ταμπλετς.
Αυτή όμως η μορφή διανομής με ευθύνη της πολιτείας δεν αναγνωρίζεται ως ΜΜΕ από τη διεύθυνση εποπτείας ΜΜΕ, ενώ η ίδια πολιτεία με άλλους νόμους τα αναγνωρίζει και η εφορία τα φορολογεί.
Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες συνάδελφοι όμηροι και μια απίστευτη κομπίνα όμοια με την κλοπή του ΦΠΑ σε σχέση με το αγγελιόσημο. Οι συνάδελφοι χωρίς ασφάλιση στο ΤΣΠΕΑΘ, χωρίς συνδικαλιστική στέγη, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, ασφαλισμένοι με άλλες ειδικότητες στο ΙΚΑ και άπειροι στον αριθμό μπλοκάκηδες.  
Όλοι μας μάρτυρες μιας απίστευτης εφεύρεσης. ΟΙ διαφημίσεις στο ίντερνετ λένε δεν έχουν αγγελιόσημο. Σωστά. Αλλά αυτό δεν αφορά τα ΜΜΕ και αυτού του τύπου τη διανομή. Το θέμα αναλύθηκε νωρίτερα. Ας σταθούμε όμως στις πρώτες παρατηρήσεις μας.
Τα μπλοκάκια κατακυρίευσαν τη συγκεκριμένη μορφή διανομής. Οι ασφαλιστικές εισφορές είναι μηδενικές έως αστείες για κάποιους ενταγμένους στο ΙΚΑ και πάντως το αγγελιόσημο συνιστά επιπλέον κέρδος 20% που ισομοιράζονται εκδότες και διαφημιστές κλέβοντας κράτος , ταμεία , ασφαλισμένους και διαφημιζόμενους. Το κόστος των αμοιβών δεν παραπέμπει σε μία και κύρια εργασία. Το λειτουργικό κόστος είναι δραματικά μειωμένο και με εξαφάνιση μάλιστα πολλών σημερινών ειδικοτήτων κυρίως τεχνικών και διοικητικών. Δεν χρειάζεται πλειάδα συντακτών παρά μόνο χρήση της υπάρχουσας δημοσιογραφικής ύλης από το news room κάποιου άλλου μέσου. Με απλά λόγια βρισκόμαστε στο πρόδρομο στάδιο της μιας και ενιαίας  σύνταξης ειδήσεων που είναι σε θέση και να νοικιάσει και να πουλήσει τη δημοσιογραφική ύλη σαν να μην πρόκειται για πνευματική εργασία αλλά για λινοτυπία. Στοιχειοθεσία. Ο δημιουργός είναι αυτός που χάνει και όλοι οι άλλοι κερδίζουν. Οποιοδήποτε θέμα θα ήθελε κανείς να θίξει σήμερα μπορεί να απαντηθεί μόνον εάν δει κανείς την προοπτική και την ανάγκη να δράσουμε.
Το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία των ΜΜΕ είναι τρύπιο και ατελές. Τα κενά είναι μεγάλα. Είναι κατά κύριο λόγο κενά που αφορούν στην ιδιότυπη ελληνική εφεύρεση να νομοθετεί ο καθένας χωρίς μελέτη επιπτώσεων και αλληλεπιδράσεων έξω από το χώρο ευθύνης του. ΟΙ νόμοι χρειάζονται τον Καποδίστρια τους. Χρειάζονται τον εκσυγχρονισμό τους με την απαραίτητη υιοθέτηση κάθε ευρωπαϊκής οδηγίας και διεθνούς εμπειρίας. Πρέπει να ξαναγραφτεί η ιστορία για το τι είναι ΜΜΕ, τι είναι δημοσιογραφία και ποιος είναι δημοσιογράφος. Πρέπει οι  υποχρεώσεις και τα δικαιώματα να είναι σαφή και απαραβίαστα. Πρέπει η δεοντολογία να είναι  ευαγγέλιο και η αξία της υπογραφής παράσημο στο πέτο του κάθε δημοσιογράφου. Αυτά θα συμπαρασύρουν και τη λύση σχεδόν του συνόλου των ζητημάτων που μας απασχολούν. 
Εάν δεν γίνει αυτό άμεσα και αν δεν τεθεί από εμάς σαν μείζον ζήτημα το παιχνίδι θα χαθεί. Η τάση που διαμορφώνεται πλέον και με πρόσχημα την κρίση, που –θυμηθείτε – ποτέ δεν θα ξεπεράσουν οι εργολάβοι-εκδότες μας, είναι η ενοποίηση των αιθουσών σύνταξης και η ενσωμάτωση του μπλόγκιν στην δημοσιογραφία. Το προσωπικό ιστολόγιο όταν λειτουργεί με σεβασμό στον αναγνώστη του και δεν συνιστά μηχανισμό προπαγάνδας και εκβιαστικό 45άρι, διεκδικεί μία τουλάχιστον δική μας θέση εργασίας. Όποιος δεν το πιστεύει αυτό ας δεχθεί τουλάχιστον ότι από τότε που οι έλληνες δημοσιογράφοι άρχισαν να μπλογκάρουν, αυξήθηκε ραγδαία η  επισκεψιμότητα των μπλοκς και μειώθηκε δραματικά η κυκλοφορία των παραδοσιακών μέσων, με σημαντικότερη παράμετρο την απαξίωση από τους πολίτες που θεωρούν ότι οι εκδότες παίζουν άλλα παιχνίδια και δεν τους ενημερώνουν έγκυρα.
Πριν λοιπόν γίνει και στην Ελλάδα αυτό που έκανε ο Γκάρντιαν.....πρέπει να αντιληφθούμε τη στρατηγική μας για την επόμενη μέρα με όρους του μέλλοντος και όχι κυνηγώντας από πίσω την κάθε προβληματική περίπτωση.
Η εικόνα των παραδοσιακών ελληνικών ΜΜΕ είναι ένα δέντρο με κορμό και κλαδιά           εφημερίδα, ραδιόφωνο περιοδικό τηλεόραση και ίντερνετ. Τώρα πια ο κεντρικός κορμός γίνεται το web και όλα τα άλλα είναι παραφυάδες. Η web first λογική αφορούσε την κυκλοφορία των εντύπων νωρίς το πρωί μέσω ίντερνετ , ενώ τώρα πια αφορά τη λογική συγκρότησης των εκδοτικών επιχειρήσεων. Η μετάλλαξη αυτή πρέπει να μας βρει έτοιμους να επιδιώξουμε έναν νομοθετικό εξορθολογισμό. Πρέπει να ζητήσουμε ένα Καποδίστρια για τη νομοθεσία που διέπει τη λειτουργία των ΜΜΕ, από το τι είναι μέσο έως το τι είναι δημοσιογραφική δουλειά και ποιος είναι ο δημοσιογράφος. Από την αδειοδότηση και την απλοποίηση της που προκύπτει εξ αντικειμένου, έως τις προϋποθέσεις όπως η πρόβλεψη της επιμέρους σύνταξης για κάθε διανομή, ώστε να αποφύγουμε το ενιαίο news room. Από την υπερσυγκέντρωση έως την αναδιατύπωση κάθε υποχρέωσης και δικαιώματος, έως και τη διανομή της κρατικής διαφήμισης. Εάν το δούμε λοιπόν από την αρχή το ζήτημα μπορούμε να πάμε στη λογική της άρσης της πολυμέρειας στις εργασιακές  μας σχέσεις και το ασφαλιστικό καθεστώς του κάθε μέρους, μπορούμε να πάμε στη λογική της κατάργησης του μπλόκ και σε μια ενιαία μορφή σχέσης εργασίας χωρίς ελαστικοποιήσεις και παράθυρα. Για να μην υπάρχει παρανόηση η παραμονή του μπλόκ με κράτηση υπέρ ΤΣΠΕΑΘ και όχι ΤΕΒΕ απλώς δεν λύνει το πρόβλημα διότι συνεχίζει να τραβάει προς το κατώτερο επίπεδο τις αμοιβές. Και θέλω να πω ότι άκουσα με έκπληξη κάποιον νεαρό συνάδελφο προηγουμένως να μιλάει για μπλοκάκι με 800 έως 1500 ευρώ το μήνα και σκέφτηκα όταν τα έλεγε πως αγνοεί ότι κάποιοι πεινάνε και είναι άνεργοι ή και ότι κάποιοι άλλοι παίρνουν 400 έως 600 ευρώ.
Επιστρέφω όμως στα προηγούμενα...
Μόνον με συνολική προσέγγιση και ευρεία οπτική γωνία,  θα καταφέρουμε να θωρακίσουμε το ασφαλιστικό μας σύστημα και το αγγελιόσημο. Αυτό προϋποθέτει όμως ότι θα εγγράψουμε μέλη στις οικείες Ενώσεις όλους τους συναδέλφους που μπορούν στο πρώτο εξάμηνο της εργασιακής τους ζωής να πιστοποιήσουν ότι έχουν σχέση εργασίας σε εκδοτική επιχείρηση και μπορούν να γίνουν δόκιμα μέλη. Αυτό θα πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις μας που αυτή τη στιγμή  είναι εκ των πραγμάτων μοιρασμένες διότι κάθε κομμάτι έχει διαφορετικές προσεγγίσεις και ρυθμίσεις και συνεπώς και διαφορετικές διεκδικήσεις. Θάλεγα λοιπόν ότι έχει αξία μόνον εάν μιλάμε για το πώς ο συντονιστικός ρόλος της ΠΟΕΣΥ μπορεί να μας συνενώσει όλους και να διεκδικήσει συνολική αλλαγή του τοπίου.
Να σημειώσω ότι πέρυσι στο Μέγαρο, εκδότες και διαφημιστές ήδη αναζήτησαν την επόμενη μέρα και εκεί ξανακούστηκε το αίτημα των δεύτερων για έλεγχο της δημοσιογραφικής ύλης ώστε να βελτιωθεί η σχέση κόστους αποτελέσματος στη διαφήμιση των μπράντς.  
Συμπερασματικά, αυτά σημαίνουν ότι πρέπει να πιέσουμε για:
Νέο νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας των ΜΜΕ Μιλάμε για νέο Καποδίστρια.
Κάλυψη υποχρεώσεων και δικαιωμάτων κάθε μορφής διανομής.
Ένταξη των new media στο κανονιστικό πλαίσιο των ΜΜΕ με υιοθέτηση νέου τρόπου μέτρησης του επηρεασμού τους όπως η επισκεψιμότητα και η αναγνωσιμότητα σαν κλάσμα, που θα επιτρέπει σε αυτή την επιχείρηση να διεκδικεί το δικό της μερίδιο στην κρατική διαφήμιση.
Νέο εργασιακό μοντέλο σταθερής απασχόλησης με σχέση εργασίας και κατάργηση του εργολαβικού μπλόκ. ΙΚΑ και ΤΕΒΕ δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοσιογραφία και αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί μόνον εάν οι Ενώσεις δεχθούν να εγγράφουν δόκιμα μέλη κάθε νέο που προσκομίζει αποδεικτικό σύμβασης εργασίας πλέον του 6μήνου.
Πλαίσιο δεοντολογίας με σαφή υποχρέωση λογοδοσίας. Η αντιμετώπιση του προβλήματος της ανυποληψίας μας είναι κρίσιμο να αντιμετωπιστεί γρήγορα από εμάς τους ίδιους για να ξαναδώσουμε αξία στη δουλειά μας και να κλείσουμε τις πόρτες και τα παράθυρα σε κάθε τυχάρπαστο που μπαίνει στην αγορά εργασίας ως δημοσιογράφος και στην πραγματικότητα δουλεύει ως ντίλερ.
Θα κλείσω απαντώντας σε τρία ερωτήματα. Το πρωτοδικείο της Ροδόπης απέδειξε με απόφασή του ότι το νομικό σύστημα της χώρας αντιμετωπίζει ακόμη και τα μπλογκς ως ΜΜΕ αφού δίκαζε διαχειριστή με τον νόμο περί τύπου. Σε ότι αφορά το τιμολόγιο, ήταν από το site  aftodioikisi.gr και δεν ήταν περιοδικό . Σε ότι αφορά τη νομοθετική ρύθμιση που λένε κάποιοι ότι χρειάζεται, ας θυμηθούν ότι όταν στο παρελθόν έγινε νομοθετική ρύθμιση, απλώς χρειάζονταν να περάσουμε από τα κρατικό μονοπώλιο της ΕΡΤ στην ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση. Τώρα δεν έχουμε δημόσιο διαδίκτυο και πρέπει να νομοθετήσουμε για το ιδιωτικό.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας».